२०७७ फाल्गुन २०, बिहीबार
March 4, 2021, Thursday

दु:खीका आमा हुँदा रहेनछन् भनी भक्कानिन्थेँ

तीन कक्षामा पुगेपछि पाएको हुँ चप्पल लगाउन

हेमन्त विवश

श्रीमानले गरेको माया र ती दिन सम्झेर सुनाउँछिन् सर्मिला, ‘२०६१ सालमा बिहे गर्दा उहाँको तलब चार हजार थियो। एउटा कोठामा गुजरा चलाइरहेका थिए कतिपय साथीहरू। उहाँले तीन कोठाको फ्ल्याट नै लिएर राख्नुभयो। मलाई स्नातक पढ्न हौसला दिनुभयो पछि स्नातकोत्तर गर्न लगाउनुभयो। अर्काको घरमा बसेर शून्यबाट सुरू गरेको यात्रा यहाँसम्म पुर्‍याउनुभयो। उहाँले धेरै दुःख भोग्नुभयो। तर मलाई केही दुःख देखाउनुभएन। हरेक कुरा सिक्न खोज्ने, आफ्नो काम आफै गर्ने बानी छ। मैले विदेश जान सल्लाह दिएकी पनि हुँ एकपल्ट तर मान्नु भएन। स्वदेशमै केही गर्ने सोच बोक्नु भयो सधैभरि। आज कमाउने खाने व्यवस्था भएकै छ। दुबै सन्तुष्ट छौ।’ 

दुःखको बादलले घेर्‍यो। पीडा खन्याउन आकाश गड्गडायो। लतालहरा वनपाखा पंक्षी सबै मौन बने। आफन्तका आँखाका परेली भत्के। तर, उनले केही थाहा पाएनन्। सुदूरपश्चिममा एउटा भनाइ छ, ‘बुवा नहुँदाको आधा टुहुरो आमा नहुँदाको पुरै टुहुरो।’ अर्थात् बुवा गुमाएर आमाको साथमा बसेको बच्चा आधा मात्र टुहुरो मानिन्छ। तर आमा गुमाउदा बुवा हुँदा पनि पूर्णरूपेण टुहुरो नै मानिन्छ।

यसबाट सजिलै अनुमान गर्न सकिन्छ सन्तानप्रति आमाको माया ममता, स्याहारसुसार र बढी जिम्मेवारी भएको कुरा। उसो त जन्म अघि पनि नौ महिनासम्म पेटमा बोक्ने काम आमाकै हुन्छ। तर, आमाले छोडेर जादासम्म चालै नपाउने र पछि होस खुलेपछि सम्झिनुपर्दाको अवस्था कति पीडादायी होला कल्पना गर्न समेत गाह्रो हुन्छ संवेदनशील मनका लागि।

रोशन दाहालको स्मृतिपटलमा बेलाबखत देखापर्छ त्यति बेलाको धुमिल छाँया। बल गरेर सम्झिँन खोज्छन् उनी। अह! आउँदैन कसै गरी आमाको अनुहार स्मृतिमा। लाग्छ सम्झिन नसके सपनामै होस् मात्र एक झल्को देख्न पाएँ नि  हुन्थ्यो। याद छैन उनलाई कस्ती थिइन् आमा। स्मृतिपटलमा धुमिल छायाँ आइदिन्छ केवल आमाको प्राणविहीन शरीरलाई तुलसीको मठ नजिक राखिएको दृश्यको। त्यो समयमा जम्मा ३ वर्षका थिए उनी। त्यो दृश्यलाई दिमागमा कैद गर्दै सुनाए,‘जेठो दाइ ग्वाँ ग्वाँ गरेर रोइरहेको थियो। माइलो बुरूकबुरूक उफ्रिराथ्यो। कान्छो वुवाको काखमा। आमालाई केही भाको होला कतै लाने होलान्। फेरि फर्केर आइहाल्नु हुन्छ नि भन्ने लागेको थियो। तर, फर्केर आउनुभएन आमा। धेरै पछि थाहा भयो आमा बितेको कुरा।’

आमा खस्दा आँसुसम्म झार्न पाएनन्। आमा भनेर अन्तिम अवस्थामा सम्बोधन समेत गर्न सकेनन्। अहिले सम्झिँदा लाग्दो हो आखिर जिन्दगी यस्तै त रहेछ। समयको चक्र चलिरहन्छ। हुन त आउने आउँदै गर्छन् जाने जादै गर्छन्। सृष्टिको नियम यस्तै नै छ। भने जस्तो सजिलो कहाँ छ र मन बुझाउनलाई। जिन्दगीको बेमौसममा बाटो लाग्नेहरूले सधै जसो रूवाइरहन्छन्। त्यहिँ अतीतलाई सम्झाइरहन्छन्।

एकातिर महिला बिहीन घरको लथालिङ्ग हाल हुन्थ्यो। अर्कोतिर आमाको मुहार कल्पेर घाँटीसम्म पुग्ने छातिको भक्कानो रोक्न कम्ता मुस्किल पर्दैनथ्यो। तब एकान्त खोजेर मन हलुका पर्नुको थिएन उनीसँग कुनै विकल्प। मात्र आमा हराइन धर्तीबाट। हराएन समस्या खडा गरिरहने समय। मात्र मौन बनिदियो समय। अग्लिदै गयो नियतिको भर्‍याङ। 

पुरा समाचार पढ्नुहोस्

Related News

पत्रकार स्वारद्वार जन्मदिनमा अक्षय कोष स्थापनाका लागि सहयोग
पत्रकार स्वारद्वार जन्मदिनमा अक्षय कोष स्थापनाका लागि सहयोग
  • २०७७ भाद्र २६

डोटी– सुदूरपश्चिमका पत्रकार मनमोहन स्वारले तेजु स्मृति अक्षय कोष स्थापनाका लागि सहयोग गरेकाछन् । नेपाल प्रेस युनियनका केन्द्रीय उपाध्यक्ष, नेपाल...

होटल व्यवसायी संघ डोटीद्वारा वनभोज कार्यक्रमको आयोजना
होटल व्यवसायी संघ डोटीद्वारा वनभोज कार्यक्रमको आयोजना
  • २०७७ भाद्र २६

डोटी- होटल व्यवसायी संघ डोटीले वनभोज कार्यक्रम आयोजना गरेको छ । होटल व्यवसायी संघको स्थापना दिवसको अवसर पारेर वनभोज कार्यक्रमको...

देउवा र दाहालबीच फोनवार्ता, के भयो कुराकानी ?
देउवा र दाहालबीच फोनवार्ता, के भयो कुराकानी ?
  • २०७७ भाद्र २६

काठमाडौं– सर्वोच्च अदालतले प्रतिनिधिसभा पुनर्स्थापना भएलगत्तै नेपाली कांग्रेसका सभापति शेरबहादुर देउवा र नेकपा अध्यक्ष पुष्पकमल दाहालबीच मंगलबार साँझ टेलिफोन वार्ता...

TOP